عزیزم از اینکه الان پیش همیم خوشحال به نظر نمیرسی؟

-- نه خوشحالم فقط دلم شور میزنه . . . !

عزیزم سعی کن زودتر از محمود جدا شی تا با خیال

راحت کنار هم باشیم

-- نمیشه که زمان میبره باید یک بهانه ای جور کنم برای جدایی

حالا زیاد بهش فکر نکن بزار از کنار هم بودن لذت ببریم

اینجا به غیر از خودت و خودم هیچ کس نیست

عزیزم دوست دارم لباسم رو تو برام در بیاری . . .

.

.

.

محمود که به رفتارهای زنش مشکوک شده بود

اون روز تظاهر به رفتن کرده بود و در خونه مخفی شده بود

و شاهد خیانت زنش بود

چاقوی نسبتا بزرگی رو از توی آشپز خونه برداشت

خیلی آروم وارد اتاق شد

هنوز احمد و مرجان متوجه حضور محمود نشدن

چشم های مست احمد به یک باره گرد میشه

دهانش باز میشه ولی نمیتونه فریاد بزنه مرجان متعجب

میپرسه چی شد احمد  . . . !!!

محمود چاقو رو تو کمر احمد فرو کرده . . .

جنازه نیمه جان احمد از رویه مرجان پرت میشه

صورت برافروخته محمود در مقابل مرجان قرار میگیره

دست های محمود دور گلویه مرجان حلقه میزنند

مرجان دست و پا میزننه! . . . میزنه! . . . میزنه! . . . دیگه نمیزنه

شب صدای سکوت با من میخواند !

سکوت و باز هم صدای سکوت تو در خواب هایم

چقدر آسان میگوید دوستت ندارم را

چقدر آسان ویران میکند خانه زیبای خیالم را

به تنهایی عادت دارم به فراموش کردن یک مشت خاطرات کاغذی

شوخی قشنگی است زندگی با لبخند های تلخش

شوخی قشنگی است که دوستم نداری

تو را در میان همهمه هایی جسته ام که رنگی جز فریاد نداشت

تو را در میان صدایی یافته ام که لالایی شبانه ام شد

طناب امیدم را با تو بافته ام اما تو و هر آنکه که میبیند در پی جویدنش است

من هیچ نمی خواهم از این روزگار

من همبازی ای برای این دغدغه های تلخ نمی خواهم

دیگر صدای همهمه ای نیست تو را کجا جستجو کنم ......

شاید روزی مجبور شوم تمام دست نوشته هایم را به باد فراموشی بسپارم